شمیم یاس

عبدالحمید واسطی نقل می کند، به امام محمد باقر (عَلیه السَلام) عرض کردم: به خدا قسم دکان های خود را به انتظار ظهور امام زمان (عج) رها کردیم، تا جایی که اکنون چیزی نمانده از فقر و بیچارگی، دست گدایی پیش مردم دراز کنیم.

حضرت فرمودند: ای عبدالحمید؛ آیا گمان می کنی اگر کسی خود را وقف راه خدا کند، خداوند راه روزی را به روی او نمی گشاید؟ و الله! خداوند درِ رحمت خود را به روی او خواهد گشود. رحمت خدا بر کسی باد که خود را در اختیار ما گذاشته و ما را و امر ما را زنده نگه می دارد.

عرض کردم: اگر من پیش از آنکه به ملاقات قائم شما مشرف گردم، بمیرم، چگونه خواهم بود؟

حضرت فرمودند: هر کدام از شما که می گوید: اگر قائم آل محمد (عج) را ببینم به یاری او بر می خیزم، مانند کسی است که در رکاب او شمشیر بزند و کسی که در رکاب وی شهید گردد، مثل این است که دوبار شهید شده است؛ و در روایت دیگری نقل شده است: مثل کسی است که در رکاب او شمشیر زند؛ بلکه مثل کسی است که با وی شهید شود، و نیز آمده است هر کس قائم ما را درک کند و در رکاب او کشته شود، ثواب دو شهید دارد و هر کس در رکاب او یکی از دشمنان ما را به قتل برساند، ثواب بیست شهید خواهد داشت.

منابع:

1- علامه مجلسی. بحارالانوار،ج2: 236؛ ج52: 126.

2-ناصری، محمود. داستانهای بحار الانوار، ج1: 40-41.